خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما را به روی دوست همه رنج راحت استمرهم ز دست غیر نه مرهم جراحت است
۲
حسن جمال و روی نکوخوش بود ولیکآن جاست ذوق عشق که صاحب ملاحت است
۳
می در فراق مونس بیدل بود که میسرمایهی سخاوت و اصل سماحت است
۴
پس بیش تر خلایق عالم مباحی اندگر رخصت خواص به می از اباحت است
صفحهٔ ۱ از ۲