خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا شدن به تماشای یار مصلحت استز هر مصالحم این اختیار مصلحت است
۲
عقوبتم مکن ای یار مهربان به گناهکه یار اگر بکشد حیف یار مصلحت است
۳
به باغ رفتن و می خوردن وطرب کردنبه موسم گل و فصل بهار مصلحت است
۴
ز روی خوب چرا منع می کنند مراکه احتراز ز پرهیزگار مصلحت است
صفحهٔ ۱ از ۳