خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا بی باده مستی بر دوام استز جایی دیگرم در سر مدام است
۲
اگر عاشق به می مست است هیهاتهنوزش گر بجوشانند خام است
۳
مرا باری ز ساقی هوش رفته ستخنک او را که پروایش به جام است
۴
کسی را دوست میدارم که نه میکه گر آبی خورم بی او حرام است
صفحهٔ ۱ از ۴