خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۲۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون بخواند حاسدم آتش پرستچون مرا بیند چنین آتش بدست
۲
ماهم اندر آتشیم از آب رزگر خلیل اللّه در آتش نشست
۳
گر بود بی آبرویان را مجالاز تعصّب در زنند آتش به مست
۴
زاهد روبَه طبیعت را چه قدرشیر با آن صولت از آتش بجست
صفحهٔ ۱ از ۳