خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۲۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به دیدار توام چندان نیازستکه شرحش چون شبِ هجران درازست
۲
دگر خوابم نمی گیرد که تا روزهمه شب چشمم از اندیشه بازست
۳
نیازم در نمی گیرد همانادرِ امّید مشتاقان فرازست
۴
تو می دانی و من اسرار معلومکسی دیگر نداند کاین چه رازست
صفحهٔ ۱ از ۳