خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۲۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا وقتِ دیوانگانِ الستکه بی دل دلیرند و بی باده مست
۲
بهشت و جهنّم زده پشتِ پایز دنیا و دین کرده کوتاه دست
۳
ز اضداد توحید صورت مبندکه این رشته دیرست کز هم گسست
۴
ز پیوندِ مبداست این اتّصالکه آن جا جدا شد عسل از کبست
صفحهٔ ۱ از ۳