خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۲۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قدت بر ماهِ تابان سر کشیده ستچنین سروِ خرامان کس ندیده ست
۲
تعالی الله خداوندی که از خاکچنین نازک وجودی آفریده ست
۳
خنک دستی که از طوبایِ قدّتبه شفتالو گرفتن بر رسیده ست
۴
دلی پرنارِ غیرت نارِ بُستانزرشکِ نارِ پستانت کفیده ست
صفحهٔ ۱ از ۲