خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۲۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خنک مرا که خرابات و خانقاه یکی ستگدا و خواجه و درویش و پادشاه یکی ست
۲
چو جاهلانِ دگر هر جهان پناهی راجهان پناه نخوانم جهان پناه یکی ست
۳
چو از بروتِ خود و ریشِ کس نیندیشماگر سرم ببرَد باد اگر کلاه یکی ست
۴
چو دوست سایۀ خود بر سرِ من اندازدمرا درختِ بهشت و بنِ گیاه یکی ست
صفحهٔ ۱ از ۲