خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۳۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که ببیند تو را بدین قد و قامتباز نیاید به هوش تا به قیامت
۲
جان و دل و دانش و خرد به تو دادیمدر حق ما بوسه ای نرفت کرامت
۳
تا تو در آیی به باغ اگرچه ادب نیستپیش تو بر پای ، سروکرده اقامت
۴
درد سرم می دهد پدر ز رندیدست بدار این چه علت است و علامت
صفحهٔ ۱ از ۳