خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۳۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش است اگر بگذارد در این سرا اجلتولی اگر چه برنجی نباشد این محلت
۲
چو باد می گذرد عمر و پیش تو با دستنه عمر ، باش که جای دگر کند خللت
۳
چو صرف می کنی از عمر هر نفس چیزیرواست گر نکنی مستزاد بر املت
۴
غلّو مکن به تنعّم ز مرگ باز اندیشکه در نگیرد اگر بر فلک شوی حیَلت
صفحهٔ ۱ از ۳