خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۳۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا و بوسه بده از آن لبان خندانتکه در دلم زدی آتش به آب دندانت
۲
به ابروان خوش آشفته کردی ام با خودچه دید خواهم از آن چشم های فتانت
۳
مرو دمی بنشین تا شکستگان فراقخبر کنند ز حال دل پریشانت
۴
کسی برای خدا با تو بر نمی گویدکه چند ناز کنی بر نیازمندانت
صفحهٔ ۱ از ۲