خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۳۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به دیدار تو مشتاقم به غایتندارد آرزومندی نهایت
۲
اگر خواهی توانی تافت بر ماعنانی از سر لطف و عنایت
۳
بیا بنشین دمی با ما چنان کنکه شوری بر نخیزد زین حکایت
۴
شنیده ستی که در افواه باشدگِل نم دیده را آبی کفایت
صفحهٔ ۱ از ۲