خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۳۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرو درو که محیطی ست عشق پر تمساحفرو نشین چو نزاری به عزلت ای سبّاح
۲
گرت ز خویش به در آورد به کشتی لاازین محیط به الّا الله ت برد ملاّح
۳
کسی ز عالم ظلمت نیامدی بیروناگر نه عشق فرا پیش داشتی مصباح
۴
اگر چه هست عزازیل عامه مالک موتمحقّقان را عشق است قابض الارواح
صفحهٔ ۱ از ۳