خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۳۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کجا رفتی بیا ای سرو آزادکه رحمت بر چنان بالا و بر باد
۲
به طلعت از تو غیرت برده خورشیدبه قامت از تو حسرت خورده شمشاد
۳
نه آزر چون رخت نقشی دگر کردنه مادر چون تو فرزندی دگر زاد
۴
شبی بر ناله ی زارم ببخشایبه فریادم رس آخر چند فریاد
صفحهٔ ۱ از ۳