خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۵۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نزاری که نیازش به اهل راز بودچه گونه توبه کند ور کند مجاز بود
۲
چو من کسی که بود می پرست و شاهدبازمرا قبول نباشد که توبه باز بود
۳
مگر که دیده بدوزی ز روی خوب ار نهنظر نظاره کند تا دو دیده باز بود
۴
به هر کجا بخرامد تذرو رفتاریهمای خاطر من بر قفا چو باز بود
صفحهٔ ۱ از ۳