خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۵۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما را نه ممکن است که از تو به سر شودگر حکمِ آفرینشِ عالم دگر شود
۲
آرام نیست یک نفسم در فراقِ توصبرم میسّر از تو دریغا اگر شود
۳
گر جرمِ آفتاب بپوشد شگفت نیستاز دودِ آهِ من که به بالایِ سر شود
۴
نامِ تو بر زبانِ قلم می دهم برونبگذار تا سرم به سرِ خامه در شود
صفحهٔ ۱ از ۳