خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۵۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا که عید به ما وعدۀ وصال دهدنمازِ شام افق مژدۀ هلال دهد
۲
غلامِ همّتِ آنم که چون بدید هلالپیا پی ام دو سه ساغر میِ زلال دهد
۳
می ای به ساغرِ سیمین نه حّدِ من باشدرهینِ منّتم ار نیز از سفال دهد
۴
وجودِ من چو درختی ست در سراچۀ خاککه آبِ تلخِ رزش قوّتِ نهال دهد
صفحهٔ ۱ از ۳