خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۵۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هیچ باشد که سفر کردۀ ما بازآیدبه جفا رفت همانا به وفا باز آید
۲
ترسم آن تُرکِ ختایی به خطا میل کندچون ختایی ست نباید به خطا بازآید
۳
شرمم آید ز خیالش که به کس در نگرممُهر بر دیده و دل دارم تا بازآید
۴
نامه ای از دلِ پردرد روان خواهم کردتا مگر حاجتم از راه روا بازآید
صفحهٔ ۱ از ۳