خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۶۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه محرمی و نه یاری موافق و دم سازغم تو با که خورم با که برگشایم راز
۲
بر آسمان به تضرع گرفته‌ام همه‌شبگهی دو دیده امید و گه دو دست نیاز
۳
دماغ خشک و زبان الکن و قدم مجروحشبِ دراز و حدیثِ دراز و راهِ دراز
۴
ز بس گره گره و بند بند بر نفسمز اندرون به دهن بر نمی‌برد آواز
صفحهٔ ۱ از ۳