خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۶۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هلال ابروانش بین مقوّسکشیده گرد مه خطی مطوّس
۲
به هم دادند ما را اتّصالیز بدوِ فطرت ارواحِ مجّنس
۳
ترا بر طاق جان من نشاندندچو می‌بستند این طاق مقرنس
۴
نه آن مستم ز چشم پرخمارتکه دارم روی هشیاری ازین پس
صفحهٔ ۱ از ۳