خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۶۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جانم آن جاست که او گو تنم این جا می باشای دلِ شیفته مردانه شکیبا می باش
۲
با تو گر چون سرطان کژ رود ایّام چه باکتو به اخلاص کمر بسته چو جوزا می باش
۳
نیست آسایشت از سایۀ دیوارِ کسیهم چو خورشید سفر می کن و تنها می باش
۴
تا توانی چو صدف دُرِ ثمین می پرورپس پذیرندۀ هر جنس چو دریا می باش
صفحهٔ ۱ از ۳