خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۶۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جمالِ رویِ هم چون آفتابششبی گر باز می بینم به خوابش
۲
به شمشیر از منش نتوان جدا کرددر آغوش ار کشم مستِ خرابش
۳
چه خوش باشد بدان شیرین زبانیکه در شور آورد بر من شرابش
۴
نه آخر زان دهان باشد خوش آیداگر تلخ است اگر شیرین جوابش
صفحهٔ ۱ از ۳