خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۷۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تویی که بر تو نباشد مرا نظیر و بدلمنم که از تو نگردم جدا به تیغِ اجل
۲
بیا که در همه عالم به مهربانیِ ماکسی دو عاشقِ صادق دگر نبیند بَل
۳
که خود ز شفقتِ ما تا هزار سالِ دگرمیانِ خلقِ جهان عاشقان زنند مثل
۴
هنوز رویِ تو نادیده آشنا بودیمتو خود حواله ی ما بوده ای به حکمِ ازل
صفحهٔ ۱ از ۲