خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۷۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیرانه سر ز دست بدادم عنانِ دلمن پیر و مبتلا به هوایِ جوانِ دل
۲
هر روز چون نَفَس به لب آمد هزار باردر آرزویِ رویِ دل آرای جانِ دل
۳
بی دل ترست هر که نگه می کنم ز منخود هیچ کس نشان ندهد از نشانِ دل
۴
با آن که دل ندارم و در بندِ جان نی امترسم ز آهِ سینه ی آتش فشانِ دل
صفحهٔ ۱ از ۳