خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۷۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر بویِ وفایی که ندیدم ز تو نا اهلافسوس جفایی که کشیدم ز تو نا اهل
۲
جز غصّه و بی داد نخوردم ز تو بی رحمجز زهرِ ملامت نچشیدم ز تو نا اهل
۳
بس تن که به خواری بنهادم ز تو ناجنسبس دستِ تغیّر که گزیدم ز تو نا اهل
۴
یا رب چه بلاها که کشیدم ز تو ظالمیا رب چه جفاها که شنیدم ز تو نا اهل
صفحهٔ ۱ از ۲