خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۷۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلِ گم کرده را چندان که می جویم نمی یابمهمان به تر که بر دنبالِ مرغِ رفته نشتابم
۲
دم از من بر نمی آید غم از من بر نمی گرددملول از جمعِ حُسّادم نفور از منعِ بوّابم
۳
توانم چاره یی کردن دمی با خود برآوردناگر جمعیّتِ خاطر مرتّب دارد اسبابم
۴
چنان مستوحش از خویشم چنان مستغرقِ فکرمکه از مشغولیِ خاطر نمی گیرد دگر خوابم
صفحهٔ ۱ از ۳