خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۹۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کار این است که از کارِ جهان آزادیمبه دلی فارغ از اندیشه ی جان آزادیم
۲
فارغیم از هوسِ خواجگی و خیل و حشمبل‌که از نیک و بدِ کون و مکان آزادیم
۳
دیده ای سرو که در باغ برآید ز چمنمفرد انیم که چون سروِ روان آزادیم
۴
گه جوان یارِ قدم بودی گه پیرِ دلیلبعد ازین از مددِ پیر و جوان آزادیم
صفحهٔ ۱ از ۲