خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۹۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا دُردیِ درد او چشیدیمدامن ز دو کون در گرفتیم
۲
با هم نفسان درد عشقشدر کنج فنا بیارمیدیم
۳
بر بوک یقین که بوک بینیمزهری به گمان دل چشیدیم
۴
گه در هوسش ز دست رفتیمگه در طلبش به سر دویدیم
صفحهٔ ۱ از ۳