خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۹۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای خاک درِ تو آب رویمبر باد مده چو خاکِ کویم
۲
بی‌چاره بمانده‌ام کزین پسره نیست به عقل چاره جویم
۳
در کوره‌ی آتشِ فراقتبگدازم اگر ز سنگ و رویم
۴
بر بادِ صبا فشان عرق چینتا زنده کند صبا به بویم
صفحهٔ ۱ از ۴