خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۹۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ناگزیریست مرا شیفته رایی کردنصبر ممکن نبود تا تو نیایی کردن
۲
به حیاتت که از آن دم که وداعت کردمکار من نیست به جز نوحه سرایی کردن
۳
خواستم باز نمودن به تو خود را الاشرط مردی نبود خویش نمایی کردن
۴
یاد تو هر نفس از دل ببرد زنگ غمماز که آموختی آیینه زدایی کردن
صفحهٔ ۱ از ۲