خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۹۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا به فخر بود طوق فقر در گردنخطا بود به نعیم خسان طمع کردن
۲
ز لحم خوک غذا ساختن بسی بهترکه جان و تن به طعام یتیم پروردن
۳
به گلخن از پی نان ریزه راستی به از آنبه ظلم طاق و رواق از فلک برآوردن
۴
ز بار فاقه تن آزده باش و دل خستهروا مدار کسی را زخود بیازردن
صفحهٔ ۱ از ۳