خلوتی با کمال‌الدین اسماعیل
شمارهٔ ۱۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دمید صبح، چه خسبی چو بخت من برخیز؟بساز چنگ و برآور خروش رستاخیز
۲
ببوی باده بر آمیز نکهت گل راکه شب بروز بر آمیخت صبح رنگ آمیز
۳
مرا ز مستی دست قدح ستان بنماندبدست خویش قدح را بحلق من در ریز
۴
بجام باده فرو برسرم وگر ترسیکه غرقه گردم، زلفت بسست دست آویز
صفحهٔ ۱ از ۲