خلوتی با کمال‌الدین اسماعیل
شمارهٔ ۱۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر من ز سوز عشق تو یک دم بر آورمدود از نهاد گنبد اعظم بر آورم
۲
گفتم بنالم از غم عشق تو پیش وصلهجرت رها نکرد که خوددم برآورم
۳
اشک سناره بر رخ گردون روان شودوقت سحر که آه دمادم برآورم
۴
از درد دل کند جگر روزگار خونفریادها که نیم شب از غم برآورم
صفحهٔ ۱ از ۲