خلوتی با کمال‌الدین اسماعیل
شمارهٔ ۱۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من چو بچۀ مهر تو بشکستموز دست غم تو بی وفا جستم
۲
فارغ شدم و زبان بد گویانبر خود چو در وصال تو بستم
۳
از آمدنت طمع چو ببریدماز محنت انتظار وارستم
۴
گر دست بشستم از تو جایش بودکز دست تو خون بخون بسی شستم
صفحهٔ ۱ از ۳