خلوتی با کمال‌الدین اسماعیل
شمارهٔ ۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من نه آنم که ز کویت به جفا برگردمیا ز عشق تو به صد گونه بلا برگردم
۲
بیقینم که چو زلف تو نیاید به کفمنافه‌ای، گر به همه‌ی چین و خطا برگردم
۳
جان شود قالب من تو بر تو گر یک دمبه سر کوی تو چون باد صبا برگردم
۴
قبلهٔ جان من است آن خم ابروی به‌طاقزان نماز آورم او را که سزا برگردم
صفحهٔ ۱ از ۳