خلوتی با کمال‌الدین اسماعیل
شمارهٔ ۱۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روی بنمای که دیوانه شدمرحمتی، کز غمت افسانه شدم
۲
شمع رخسار تو نادیده تماممنِ دل‌سوخته پروانه شدم
۳
آشناییّ غمت بود سببکز همه شادی بیگانه شدم
۴
با غم دل‌شکنت در پنجهمن بی دل که چه مردانه شدم
صفحهٔ ۱ از ۲