خلوتی با کمال‌الدین اسماعیل
شمارهٔ ۱۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نگارا چند ازین پیمان شکستنز پیشانی دل سندان شکستن
۲
کمانِ ابروان در هم کشیدنوز او در جان من پیکان شکستن
۳
سر زلف تو زان ناتندرستتکه باشد عادتش پیمان شکستن
۴
لبت را رسم باشد گاه خندهگهر را کار در دندان شکستن
صفحهٔ ۱ از ۳