خلوتی با کمال‌الدین اسماعیل
شمارهٔ ۱۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کجایی ای به دو رُخ آفتابِ دلداری؟چگونه‌ای که نه‌ای هیچ جایْ دیداری؟
۲
بیا و خوی فرا مردمیّ و مردم کنکه هیچ حاصل ناید ز مردم‌آزاری
۳
حکایتِ غمِ دل با تو من چرا گویم؟تو خود ز حالِ من و دل فراغتی داری
۴
به کارِ عشقِ تو در، هستم آن‌چنان بیدارکه کارِ من همه بی‌خوابی است و غمخواری
صفحهٔ ۱ از ۳