خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۰۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حذر کن ز آهِ جهان‌گیرِ منکه ناگه خورد بر هدف تیرِ من
۲
نترسی که روزی به درد آورددلِ نازکت آهِ شب‌گیرِ من
۳
منم آن که آهش لقب می‌نهندجهانی بسوزد ز تأثیرِ من
۴
ملامت مکن بر من از بی‌خودیکه ایزد چنین کرد تقدیرِ من
صفحهٔ ۱ از ۲