خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۰۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای سرِ کویِ تو منزل گَهِ آسایشِ منخجل از مصقلۀ جودِ تو آرایشِ من
۲
همه امید به بخشودن و بخشیدنِ توستفضلِ تو کم نکند حصّه ی بخشایشِ من
۳
هم رضایِ تو خلاصم دهد از آتشِ قهربس بود رحمت تو بوته ی پالایش من
۴
پیشِ طوفانِ قیامت چه محل خواهد داشتدر دیوار عبادت ز گل اندایش من
صفحهٔ ۱ از ۲