خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۰۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترش گرفته دو ابرو و لب چنان شیرینبه خشم سر که میامیز بر عسل چندین
۲
بیا و لب به لبم بر نه و دلم دریابکه جز چنین نتوان داد درد را تسکین
۳
در آی و خانه بیارای و وقت ما خوش کنشراب کی بستان و زمانکی بنشین
۴
به لطف باز طلب دوستان مخلص راببایدت غم یاران بخورد بهتر از این
صفحهٔ ۱ از ۳