خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۰۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برفکن برقع از آن رویِ چو ماهتا به ماهت کنم از دور نگاه
۲
گرچه هر لحظه برانگیخته ایرستخیزی دگر از لشکر گاه
۳
کو مرا جایِ نزولِ تو که نیستکُنجِ من لایقِ گنجینه ی شاه
۴
سرم از نرگسِ مستت مخموردستم از سروِ بلندت کوتاه
صفحهٔ ۱ از ۲