خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گران‌جانی مکن یارا مشو در خوابِ مستانهچو بانگِ صبح بشنیدی سبک برخیز مردانه
۲
به مسمار ارادت خویشتن چون حلقه بربندیاگر روزی دهندت ره درون بارِ می‌خانه
۳
تو گردانی که در تفریق مجموعیم پس دانیکه بر هرزه بریزد مردِ دهقان بر زمین دانه
۴
چه می‌لافی که من هستم به جان مشتاقِ وصل اوکجا آری فرودش چون نداری جای جانانه
صفحهٔ ۱ از ۳