خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منم آن زاهد دورِ زمانهکه باشم ساکنِ خمّارخانه
۲
گهی پوشیده رنگ صوفیانهگهی بسته قبای کافرانه
۳
گهی از کار دنیا بر کرانهگهی در بندِ دام از حرص دانه
۴
گهی دایر چو پرگار زمانهگهی ساکن چو نقطه در میانه
صفحهٔ ۱ از ۳