خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کجا برفکند قامتِ جانان سایهگوهر از سنگ برآرد اثرِ آن سایه
۲
قدمش خاصیت فرّ همایی داردبر سرِ هر که فکند از سرِ احسان سایه
۳
آفتاب است به رخساره و گسترده مدامبر هر اطرافش از آن زلفِ پریشان سایه
۴
پس روِ رایت حسنش چو قمر بسیارندلازم است از پیِ خورشیدِدرخشان سایه
صفحهٔ ۱ از ۴