خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای به خورد و خواب قانع هم‌چو حیوان از غذاییک نفس زین چارچوبِ طبعِ حیوانی برآی
۲
آدمی مانی ولیکن آدمی سیرت نه ایدیو پیکر نیستی اما که هستی دیو رای
۳
خود گرفتم باصره ت را قفل حیرت بسته‌اندامتحان را چشمِ دل بر آینه ی عبرت گشای
۴
عالمِ باقی و فانی را به هم نسبت مکنروزکی چند ار خوشت باشد درین فانی سرای
صفحهٔ ۱ از ۲