خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
که می‌برد خبر از من بدان جهان آرایکه زینهار تو و عهدِ من برایِ خدای
۲
تو آفتابی و من ذرهّ ای چنان نکنیکه در زمانه شوم چون هلال دست‌نمای
۳
مرا خوش است به دشواری و به آسانیبه اعتمادِ تو ای ماه‌رویِ مهرافزای
۴
اگر ز پیکر من بند بند بگشایندروا بود تو به کس لب به خنده برمگشای
صفحهٔ ۱ از ۳