خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر هیچ به کویِ ما کنی رایبر خانه ی چشم ما فرود آی
۲
گرچه نبود چو من گدا رادر خوردِ نزولِ پادشا جای
۳
زان روی که خانه خانه ی تستزنهار مضایقت مفرمای
۴
تا پیش کشی کنیم حالیاز حقّه ی دیده ی گهرزای
صفحهٔ ۱ از ۳