خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به مزدِ جان خود بر من ببخشایدمی در کلبه ی احزان ما آی
۲
چه معنی دارد این نامهربانیبیا ای رشک مهر عالم آرای
۳
بیا ای دیده را چون روشناییکه بر چشمِ جان‌بینت کنم جای
۴
تن و جان و دل و دین صرف کردمدگر گر التماسی هست فرمای
صفحهٔ ۱ از ۳