خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش آمد و گفت اگر ز هستییک‌باره درست برشکستی
۲
رو از سر نام و ننگ برخیزچون بر سر کوی ما نشستی
۳
یا دست وفا به دست ما دهورنه سر خویش گیر و جستی
۴
خودبینی و خویشتن‌نماییبسیار بتر ز بت‌پرستی
صفحهٔ ۱ از ۳